Zomerkamp 2011
Ja, daar gingen we dan naar het zomerkamp 2011 in Veldhoven, we hadden er naar uitgekeken en er ook speciaal voor getraind, maar dat weerhield niet dat Cor, Marijke, Arie, Kevin, Jocelijn, Jaqueline, Caroline, Nynke, Antoinette, Danny, Ben, Frank, Plonie en Kirsten daar vol goede moed naar toe gingen.
De aankomst was weer als vanouds, vele handen schudden van oude bekenden maar ook van nieuwe mensen die het kamp eens mee wilden maken.
Om 20.00 uur stond de eerste training gepland, nou ja training! Het was gelijk een afmatting, wat was dat zwaar zeg, phoe….het was gelijk bikkelen en sommigen dachten zo de kop is er van af en het zwaartepunt van het kamp kan meer alvast geweest zijn, nou vergeet het maar, dit was een opwarmpje voor de nacht training, want het begon al gelijk met de nacht van de 1000 schoppen en 1000 slagen, maar ook 1000 keer kikkeren en als een kabouter 1000 keer in de bossen rond te lopen sloeg er in als een bom.
De volgende ochtend wilde iedereen zijn bed uit met goede moed om te gaan ontbijten, maarrrrrr…… wat was er met de benen gebeurd? Zaten die er nog aan? Waar waren ze vroegen sommige deelnemers zich af, en wat een pijn zeg….. En dat was nog maar training nummer 2, maar karateka’s van Delta sport zijn niet zomaar karateka’s dat zijn bikkels die er voor gaan.
De vrijdag morgen training werd afgesloten met een hardloop van een 5 kilometer door het bos heen, jhee… wat was dat afzien zeg en wat gingen de deelnemers diep.
Normaal had ik er een auto voor gekocht om zulke afstanden te overbruggen, en eerlijkheid is ook dat ik nog nooit zo iets gedaan heb, maar het is gelukt, vraag me niet hoe maar ineens stond ik op het veld naast andere deelnemers die ook uit stonden te hijgen van hun prestatie.
De vrijdag middag liep lekker soepel waar veel geleerd werd, maar de nacht moest weer komen, en oooh, ooh, ooh dat voorspelde niet veel goeds, gelukkig was het om 00.00 uur zover en bleef het beperkt tot 10 keer opdrukken naar de poort lopen en weer 10 keer opdrukken, toen mochten we weer naar ons mandje toe tot het ontbijt.
Zaterdag training brak aan en dat was ook een belangrijke dag voor de examen mensen, van onze groep was Antoinette in de race voor de 1e Kyu, en voor wie dat denk dit is geen makkie hoor, ga er maar aanstaan, de ochtend was voor haar het technische gedeelte en de middag het vechten, nou ze heb het gedaan en beleeft en gelukkig is ze geslaagd daar in, van harte Antoinette, we hebben allemaal gezien dat je het niet gekregen heb maar er keihard verdiend heb, sjapoo hoor!
Ja en toen was het feest met eten, en een ieder leefde zich op deze avond uit en bij sommige gingen de voetjes de dansvloer op om nog effe de laatste restjes energie er uit te dansen op de muziek.
Dat ik verleden jaar nachtelijk bezoek kreeg van iemand tjaa… wat wil je met zo’n lichaam, maar dat er deze nacht zomaar 5 man om me doken in bed midden in de nacht, dat verzin je niet en dat kan je niet verzinnen, ben ik nou zo veranderd dat ik mensen aantrek als een magneet? Jhee dat had ik zelfs niet verwacht… maar het gebeurde gewoon.
De zondag en laatste dag brak aan, gelukkig ging deze training luchtig en dat was maar goed ook, want we begonnen allemaal wat te mankeren aan het lichaam, deze dag heb ik erg veel geleerd en er waren ook wat ontspannen spellen tussen door.
De middag werd afgesloten met een groepsfoto en een ieder ging moe en kapot maar wel voldaan huiswaarts.
We kunnen zeker wel zeggen dat we van Delta sport er gewoon stonden, het was zwaar heel erg zwaar maar we bleven bikkelen, ik heb daar onze jeugd die voor de eerste keer daar was zien groeien, niet zomaar groeien maar boven zich uit zien stijgen, wat een kanjers hebben wij voor de toekomst zeg!
Ze hebben kunnen zien en ervaren wat het is, en dat dit niet zomaar een examen is maar hier wordt keihard gewerkt maar ook gevochten, ook de volwassen mensen heb ik zien bikkelen, het ging niet vanzelf , het was vallen en opstaan met en zonder blessures, maar we hebben laten zien dat we elkaar nodig hebben in moeilijke momenten en we bleven bij elkaar met op het moment dat het lichtje bijna uitging, en daar ben ik trots op, zeker op onze aankomende Papa.
Volgend jaar is er weer een kamp in het eerste weekend van juli, bij goede gezondheid en welzijn zal ik er gewoon weer staan, niet om iemand te tonen wat ik allemaal wel kan, maar om mijzelf iets te bewijzen dat ik het gewoon doe.
Hopelijk tot volgend jaar Arie OSU.
Sponserd by..........
De aankomst was weer als vanouds, vele handen schudden van oude bekenden maar ook van nieuwe mensen die het kamp eens mee wilden maken.
Om 20.00 uur stond de eerste training gepland, nou ja training! Het was gelijk een afmatting, wat was dat zwaar zeg, phoe….het was gelijk bikkelen en sommigen dachten zo de kop is er van af en het zwaartepunt van het kamp kan meer alvast geweest zijn, nou vergeet het maar, dit was een opwarmpje voor de nacht training, want het begon al gelijk met de nacht van de 1000 schoppen en 1000 slagen, maar ook 1000 keer kikkeren en als een kabouter 1000 keer in de bossen rond te lopen sloeg er in als een bom.
De volgende ochtend wilde iedereen zijn bed uit met goede moed om te gaan ontbijten, maarrrrrr…… wat was er met de benen gebeurd? Zaten die er nog aan? Waar waren ze vroegen sommige deelnemers zich af, en wat een pijn zeg….. En dat was nog maar training nummer 2, maar karateka’s van Delta sport zijn niet zomaar karateka’s dat zijn bikkels die er voor gaan.
De vrijdag morgen training werd afgesloten met een hardloop van een 5 kilometer door het bos heen, jhee… wat was dat afzien zeg en wat gingen de deelnemers diep.
Normaal had ik er een auto voor gekocht om zulke afstanden te overbruggen, en eerlijkheid is ook dat ik nog nooit zo iets gedaan heb, maar het is gelukt, vraag me niet hoe maar ineens stond ik op het veld naast andere deelnemers die ook uit stonden te hijgen van hun prestatie.
De vrijdag middag liep lekker soepel waar veel geleerd werd, maar de nacht moest weer komen, en oooh, ooh, ooh dat voorspelde niet veel goeds, gelukkig was het om 00.00 uur zover en bleef het beperkt tot 10 keer opdrukken naar de poort lopen en weer 10 keer opdrukken, toen mochten we weer naar ons mandje toe tot het ontbijt.
Zaterdag training brak aan en dat was ook een belangrijke dag voor de examen mensen, van onze groep was Antoinette in de race voor de 1e Kyu, en voor wie dat denk dit is geen makkie hoor, ga er maar aanstaan, de ochtend was voor haar het technische gedeelte en de middag het vechten, nou ze heb het gedaan en beleeft en gelukkig is ze geslaagd daar in, van harte Antoinette, we hebben allemaal gezien dat je het niet gekregen heb maar er keihard verdiend heb, sjapoo hoor!
Ja en toen was het feest met eten, en een ieder leefde zich op deze avond uit en bij sommige gingen de voetjes de dansvloer op om nog effe de laatste restjes energie er uit te dansen op de muziek.
Dat ik verleden jaar nachtelijk bezoek kreeg van iemand tjaa… wat wil je met zo’n lichaam, maar dat er deze nacht zomaar 5 man om me doken in bed midden in de nacht, dat verzin je niet en dat kan je niet verzinnen, ben ik nou zo veranderd dat ik mensen aantrek als een magneet? Jhee dat had ik zelfs niet verwacht… maar het gebeurde gewoon.
De zondag en laatste dag brak aan, gelukkig ging deze training luchtig en dat was maar goed ook, want we begonnen allemaal wat te mankeren aan het lichaam, deze dag heb ik erg veel geleerd en er waren ook wat ontspannen spellen tussen door.
De middag werd afgesloten met een groepsfoto en een ieder ging moe en kapot maar wel voldaan huiswaarts.
We kunnen zeker wel zeggen dat we van Delta sport er gewoon stonden, het was zwaar heel erg zwaar maar we bleven bikkelen, ik heb daar onze jeugd die voor de eerste keer daar was zien groeien, niet zomaar groeien maar boven zich uit zien stijgen, wat een kanjers hebben wij voor de toekomst zeg!
Ze hebben kunnen zien en ervaren wat het is, en dat dit niet zomaar een examen is maar hier wordt keihard gewerkt maar ook gevochten, ook de volwassen mensen heb ik zien bikkelen, het ging niet vanzelf , het was vallen en opstaan met en zonder blessures, maar we hebben laten zien dat we elkaar nodig hebben in moeilijke momenten en we bleven bij elkaar met op het moment dat het lichtje bijna uitging, en daar ben ik trots op, zeker op onze aankomende Papa.
Volgend jaar is er weer een kamp in het eerste weekend van juli, bij goede gezondheid en welzijn zal ik er gewoon weer staan, niet om iemand te tonen wat ik allemaal wel kan, maar om mijzelf iets te bewijzen dat ik het gewoon doe.
Hopelijk tot volgend jaar Arie OSU.
